Sonuç

Yaşamında  sevgiye doymamış insanın dengeli bir kişilik geliştirmesi de başkalarını sevmesi de olanaksızdır çünkü; ne yaşarsan ileri ki hayatta da onun yansımaları etkili olacaktır. Birey  yeteri kadar sevgi  almadığı zaman empati kuramaz ve başkalarıyla  paylaşamaz. Çocuklukta sevginin anne baba gibi bir iki kaynaktan alınması önemlidir. Anne ve babalar çocuklar için ve çocukların yarınları için olmazsa olmaz sevgi, güven ve umut kaynaklarıdır. Ayrıca sevgi ilişkisi sürekli olmalıdır. Çok değişik kişilerden gelen sevgi doyurucu olmaz. Sevgi gereksinimi çok değişik kişilerden ve düzensiz olarak karşılayan bir çocuk, güven duygusu geliştiremez. Akrabalar arasında elden ele gezen çocuklar, sevilseler de doyumsuz kalırlar. Sevgi konusunda bir başka gerçek daha vardır ki, o da sevilme gereksiniminin ömür boyu sürdüğüdür. Sevgi açlık ve susuzluk gibi sürekli doyurulmak istenen bir duygudur. Hayatta sevgi yerine geçecek onun boşluğunu dolduracak başka bir şey gösterilemez. Ana kucağındaki yavru da seksen yaşına gelmiş biri de onsuz edemez. Çünkü; Anne ve babalar için çocuk ne kadar büyürse büyüsün onların gözünde hala çocuk kalıyoruz. İlk yaştan başlayarak anadan alınan sevgi gelişerek ve çevreye yayılarak zenginleşir. Azalmadan, biçim değiştirerek sürüp gider.  Sevgisiz büyüyen çocuklar çevresi ile sağlıklı, güvenli ve dengeli ilişkiler geliştirmekte zorlanır. Bunlar, büyüdükçe anne babadan uzaklaşmakla kalmaz, toplumla kaynaşmakta da zorlanır.